Όταν κρατάς για πρώτη φορά μια κιθάρα, το πρώτο πράγμα που νιώθεις δεν είναι το πάχος του μπράτσου ούτε το βάρος των χορδών — είναι το πώς «κουμπώνει» το σώμα της πάνω σου. Το σωστό σχήμα μπορεί να κάνει τη μελέτη ξεκούραστη για ώρες, ενώ το λάθος μπορεί να σε παιδέψει πριν καν πατήσεις την πρώτη νότα.

Τα είδη ηλεκτρικής κιθάρας δεν είναι εκατό διαφορετικά όργανα. Είναι οχτώ βασικές οικογένειες, σχεδιασμένες από το 1950 ως τις αρχές της δεκαετίας του ’80, και όλα τα υπόλοιπα είναι παραλλαγές τους.

Σε αυτό το άρθρο βλέπουμε τις οικογένειες μία-μία: πώς ακούγονται, πού λάμπουν και ποια είναι η παγίδα της καθεμιάς — αυτό που δεν φαίνεται στη φωτογραφία. Μιλάμε αποκλειστικά για ηλεκτρικές· η ακουστική και η κλασική είναι άλλο κεφάλαιο.

Οι οικογένειες με μια ματιά: Stratocaster · Telecaster · Les Paul · SG · superstrat · Flying V & Explorer · semi-hollow · offset.

Το σχήμα του σώματος από μόνο του δεν κάνει τον ήχο

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι, γιατί θα σε γλιτώσει από ώρες άχρηστου διαβάσματος σε forums.

Το περίγραμμα του σώματος δεν είναι αυτό που ακούς. Παίζουν ρόλο τέσσερα άλλα πράγματα — τρία που τα ακούς και ένα που το νιώθεις — τα οποία απλώς τυχαίνει να πηγαίνουν πακέτο με κάθε σχήμα, επειδή έτσι τα έφτιαξαν οι εταιρείες τη δεκαετία του ’50 και έτσι έμειναν:

Οι μαγνήτες (pickups). Single-coil, P-90 ή humbucker — ο P-90 είναι ο ενδιάμεσος: χοντρός σαν humbucker, αλλά με το τσίμπημα του single. Είναι, με μεγάλη απόσταση, ο σημαντικότερος παράγοντας του ήχου.
Η σκάλα — το μήκος της χορδής (scale length). Οι κιθάρες τύπου Fender έχουν 648 mm (25,5 ίντσες), οι τύπου Gibson 628 mm (24,75 ίντσες — ονομαστικό νούμερο· αν μετρήσεις και βρεις λίγο λιγότερο, δεν έχεις βρει ελάττωμα). Η μακρύτερη σκάλα σημαίνει πιο σφιχτές χορδές — η κοντύτερη, πιο χαλαρές χορδές και ευκολότερα bendings.
Η γέφυρα. Σταθερή, vintage τρέμολο, Floyd Rose ή tune-o-matic. Αλλάζει το sustain, το κούρδισμα και το πόσο εύκολα αλλάζεις χορδές.
Ο λαιμός και πώς ενώνεται με το σώμα. Βιδωτός (bolt-on), κολλητός (set neck) ή διαμπερής (neck-through). Αλλάζει κυρίως το πώς νιώθεις την ένωση κάτω από το χέρι σου και την πρόσβαση στα ψηλά τάστα — τον ήχο, ελάχιστα.

Κράτα το αυτό στο μυαλό σου σε όλο το άρθρο: όταν λέμε «ήχος Les Paul», εννοούμε ουσιαστικά «humbuckers σε κοντή σκάλα» — όχι το περίγραμμα καθαυτό.

Μια πρακτική σημείωση πριν ξεκινήσουμε: στα ελληνικά e-shop και στο Skroutz τα σχήματα δεν γράφονται με τα ονόματα των μοντέλων, γιατί αυτά είναι κατοχυρωμένα. Γράφονται με γενικές ετικέτες — ST Style, T Style, Single Cut, Double Cut, Heavy, V Style, Explorer, Semiacoustic. Τις βάζω σε παρένθεση δίπλα στους τίτλους, ώστε να ξέρεις τι να πατήσεις στο φίλτρο όταν ψάχνεις.

Και κάτι για τις τιμές, πριν πάθεις σοκ: σχεδόν κάθε οικογένεια υπάρχει σε δύο επίπεδα — το ακριβό πρωτότυπο (Fender, Gibson) και η οικονομική εκδοχή του, είτε από την ίδια εταιρεία (Squier, Epiphone) είτε από τρίτο κατασκευαστή. Το σχήμα είναι το ίδιο· τα υλικά και ο ποιοτικός έλεγχος όχι. Τι budget βγάζει νόημα, το αναλύω στον οδηγό αγοράς πρώτης κιθάρας.

Stratocaster — η πιο ευέλικτη (ST Style)

Το πιο αναγνωρίσιμο σχήμα στον κόσμο: διπλή κοιλιά (double cutaway), στρογγυλές γωνίες και δύο σκαλίσματα στο σώμα (contours) που το κάνουν να «κάθεται» πάνω σου καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο.

Στην κλασική της μορφή έχει τρεις single-coil μαγνήτες και διακόπτη 5 θέσεων, οπότε παίρνεις πέντε διαφορετικούς ήχους από το ίδιο όργανο: φωτεινούς και καθαρούς στον μαγνήτη του λαιμού, ρυθμικούς στις ενδιάμεσες θέσεις και κοφτούς στη γέφυρα. Είναι το στιλ οργάνου των Hendrix, Gilmour, SRV, Clapton και Frusciante — και ταυτόχρονα η κιθάρα που θα βρεις σε κάθε είδος μουσικής.

Υπάρχει και η έκδοση HSS (δύο singles + humbucker στη γέφυρα), που είναι πιθανώς η πιο λογική πρώτη ηλεκτρική κιθάρα που υπάρχει: καλύπτει blues και funk, αλλά σηκώνει και rock. Μη περιμένεις όμως «δύο κιθάρες σε μία» — ο humbucker βγάζει αισθητά περισσότερη ένταση από τους singles, οπότε κάθε φορά που αλλάζεις θέση ακούς και τη διαφορά στον όγκο. Και αν σε αγχώνει το τρέμολο, η ίδια οικογένεια υπάρχει και σε hardtail έκδοση, με σταθερή γέφυρα.

Η παγίδα: το vintage τρέμολο. Μια κακορυθμισμένη Strat ξεκουρδίζει με το που θα το ακουμπήσεις, και όταν σπάσει μία χορδή σου αλλάζει το κούρδισμα σε όλες τις υπόλοιπες. Προσοχή όμως στο πού φταίει: τις περισσότερες φορές δεν φταίει το ίδιο το τρέμολο, αλλά το κόκκαλο, τα κλειδιά και χορδές που δεν έχουν τραβηχτεί. Γι’ αυτό και για πρώτη κιθάρα συστήνω σταθερή γέφυρα — αν όμως έχεις ερωτευτεί μια Strat, ζήτα από το μαγαζί να «καρφώσει» το τρέμολο: δεν κοστίζει τίποτα και εξαφανίζει όλο το πρόβλημα.

Υπάρχει και δεύτερη παγίδα: οι single-coils πιάνουν βούισμα από το ρεύμα — δίπλα σε οθόνη, σε LED λάμπα ή σε ντίμερ θα το ακούσεις καθαρά. Η παραμόρφωση δεν το δημιουργεί, το μεγεθύνει: όσο ανεβάζεις gain, τόσο πιο ενοχλητικό γίνεται. Οι ενδιάμεσες θέσεις 2 και 4 στις σύγχρονες Strat είναι αθόρυβες.

Telecaster — η απλή που δεν χαλάει ποτέ (T Style)

Η πρώτη μαζικά παραγόμενη συμπαγής ηλεκτρική κιθάρα, και ουσιαστικά αμετάβλητη από το 1951. Επίπεδο σώμα, μονή κοιλιά, δύο single-coils και σταθερή γέφυρα χωρίς τρέμολο.

Ο ήχος της είναι το περίφημο twang: κοφτός, ξερός, με ένα τσίμπημα στα ψηλά που ξεχωρίζει μέσα σε οποιοδήποτε mix. Είναι η κιθάρα της country και της americana, αλλά και του Keith Richards, του Springsteen, του Jonny Greenwood στους Radiohead — και, με humbuckers, του Jim Root στους Slipknot.

Η παγίδα: καμία, σχεδόν. Είναι το πιο «αχάλαστο» σχήμα — λιγότερα κινούμενα μέρη, λιγότερα προβλήματα. Δύο μειονεκτήματα: η δύσκολη πρόσβαση στα ψηλά τάστα λόγω της μονής κοιλιάς, και το επίπεδο σώμα. Η Telecaster δεν έχει τα σκαλίσματα της Stratocaster, οπότε η κοφτή πάνω ακμή πιέζει το αντιβράχιό σου — δεν το προσέχεις στο μαγαζί, το προσέχεις στα σαράντα λεπτά μελέτης.

Les Paul — ο βαρύς, χορταστικός ήχος (Single Cut)

Μονή κοιλιά, σκαλισμένο καμπύλο καπάκι, δύο humbuckers, κολλητός λαιμός και κοντή σκάλα 628 mm. Αυτός ο συνδυασμός δίνει ακριβώς το αντίθετο από ό,τι μια Telecaster: παχύ, στρογγυλό, με τεράστιο sustain και χωρίς θόρυβο στην παραμόρφωση.

Είναι το όργανο του Jimmy Page, του Slash, του Zakk Wylde και του Gary Moore — και ο ορισμός του «hard rock» ήχου. Η κοντύτερη σκάλα κάνει επίσης τα bendings αισθητά πιο εύκολα — θέλουν λιγότερη δύναμη, αλλά και πιο προσεκτικό αυτί για να μη φύγουν φάλτσα. Όσοι παίζουν μπλουζ το εκτιμούν πολύ.

Η παγίδα: το βάρος. Μια κλασική Les Paul ζυγίζει γύρω στα 4 με 4,5 κιλά — υπάρχουν και «ελαφρυμένες» εκδόσεις κοντά στα 3,6. Δύο όργανα του ίδιου μοντέλου μπορεί να διαφέρουν αρκετές εκατοντάδες γραμμάρια, οπότε ζύγισε το συγκεκριμένο όργανο, μην εμπιστευτείς το μοντέλο. Μετά από δύο ώρες όρθιος θα το νιώσεις στον ώμο. Και κάτι ακόμα: η κεφαλή είναι κολλημένη σε γωνία, που την κάνει το πιο ευάλωτο σημείο του οργάνου σε πτώση — και η επισκευή είναι ακριβή. Ποτέ ακουμπισμένη στον ενισχυτή· πάντα σε βάση ή σε θήκη.

SG — η ελαφριά αδερφή της Les Paul (Double Cut)

Ίδιοι humbuckers, ίδια κοντή σκάλα, ίδιος κολλητός λαιμός — αλλά λεπτό, επίπεδο σώμα με διπλή μυτερή κοιλιά. Το αποτέλεσμα είναι μια κιθάρα πολύ πιο ελαφριά, με τον ίδιο περίπου παχύ ήχο και με εξαιρετική πρόσβαση στα ψηλά τάστα.

Είναι η κιθάρα του Angus Young στους AC/DC και του Tony Iommi στους Black Sabbath — δηλαδή, κυριολεκτικά, το όργανο πάνω στο οποίο γράφτηκε το heavy metal. Στα μαγαζιά θα την ακούσεις και ως «ταυράκι», από τα δύο της κέρατα.

Η παγίδα: το neck dive. Επειδή το σώμα είναι ελαφρύ και το λουρί δένει πολύ πίσω, ο λαιμός τείνει να πέφτει προς τα κάτω μόλις αφήσεις τα χέρια. Δεν είναι χαλασμένη κιθάρα — έτσι είναι σχεδιασμένη. Αν σε ενοχλεί, λύνεται σε μεγάλο βαθμό με ένα φαρδύ, τραχύ (σουέτ) λουρί.

Superstrat — η κιθάρα της ταχύτητας (Heavy)

Πάρε το σχήμα της Stratocaster, βάθυνε τις κοιλιές, ίσιωσε και λέπτυνε τον λαιμό, ανέβασέ τον στα 24 τάστα, βάλε humbuckers και συνήθως ένα Floyd Rose διπλού κλειδώματος. Αυτό είναι το superstrat, και το φτιάχνουν όλες οι μοντέρνες εταιρείες: Ibanez, Jackson, Charvel, Schecter, ESP.

Είναι φτιαγμένο για τεχνική: γρήγορα περάσματα, tapping, ακραίες βουτιές με τον βραχίονα του τρέμολο — αυτό που όλοι στα ελληνικά λένε μανέλα (μην το γκουγκλάρεις όμως: θα σου βγάλει κλειδιά συνεργείου). Steve Vai, Joe Satriani, Paul Gilbert, Nuno Bettencourt — όλοι εδώ. Αν το ζητούμενο είναι modern rock και metal, αυτή η οικογένεια είναι ο πιο ευθύς δρόμος.

Η παγίδα: το Floyd Rose. Είναι θαυμάσιο σύστημα όσο είναι ρυθμισμένο, αλλά έχει κανόνες. Οι χορδές αλλάζονται μία-μία — αν τις βγάλεις όλες μαζί, η γέφυρα χάνει την τάση, γέρνει μέσα στη φωλιά της, και πρέπει να ξαναστήσεις όλο το σύστημα από την αρχή. Το κούρδισμα μιας χορδής ξεκουρδίζει όλες τις υπόλοιπες, οπότε θέλει τρεις-τέσσερις γύρους μέχρι να καθίσει. Και το να κατέβεις έναν τόνο δεν είναι ρύθμιση τριάντα δευτερολέπτων: είναι δουλειά με τα ελατήρια στην πλάτη του οργάνου. Για πρώτη κιθάρα, προτίμησε την ίδια οικογένεια με σταθερή γέφυρα — το γιατί το αναλύω στον οδηγό αγοράς.

Flying V, Explorer και τα «επιθετικά» σχήματα (V Style / Explorer)

Η Gibson παρουσίασε τη Flying V και την Explorer το 1958. Ήταν τόσο μπροστά από την εποχή τους που απέτυχαν εμπορικά και καταργήθηκαν — για να γίνουν, είκοσι χρόνια αργότερα, τα σύμβολα του heavy metal. Από εκεί κατάγονται και όλα τα πιο ακραία σχήματα των Jackson, Dean, ESP και B.C. Rich.

Ηχητικά δεν έχουν κάποια μαγεία: humbuckers σε κοντή σκάλα, δηλαδή περίπου Les Paul. Αυτό που πραγματικά προσφέρουν είναι απόλυτα ελεύθερη πρόσβαση στα ψηλά τάστα — δεν υπάρχει σώμα να σε εμποδίσει — και, ας το πούμε, εμφάνιση. Albert King, Michael Schenker, Randy Rhoads, K.K. Downing, James Hetfield.

Η παγίδα: το καθιστό παίξιμο — αλλά προσοχή, όχι σε όλα. Μια Flying V δεν κάθεται στο δεξί σου πόδι: η εγκοπή του V καβαλάει τον μηρό και η κιθάρα γυρίζει. Πρέπει να την παίξεις με τη μύτη του V ανάμεσα στα πόδια σου, σε κλασική στάση — που θέλει καρέκλα χωρίς μπράτσα και, ιδανικά, υποπόδιο. Σε καναπέ ή σε κρεβάτι απλώς δεν παίζεται. Η Explorer, αντίθετα, κάθεται μια χαρά: η μακριά κάτω ακμή ακουμπά κανονικά στον μηρό. Είναι η πιο διαδεδομένη παρανόηση της κατηγορίας.

Και μια λεπτομέρεια που δεν φαίνεται: σε κάθε V, μόλις αφήσεις το αριστερό χέρι, η κεφαλή πέφτει. Αν θέλεις οπωσδήποτε V αλλά και να μπορείς να διαβάζεις καθιστός, υπάρχουν ασύμμετρα V (με τη μία πτέρυγα μακρύτερη) που σχεδιάστηκαν ακριβώς γι’ αυτό (Rhoads).

Δύο πιο πεζά: τα σχήματα αυτά δεν χωράνε σε κανονική θήκη, και τα περισσότερα δεν στέκονται σε απλή βάση κιθάρας — θέλουν κρεμαστή βάση τοίχου. Ο μαθητής που θα ακουμπήσει μια τέτοια κιθάρα στον τοίχο θα τη ρίξει.

Τέλος, μια πραγματικότητα της αγοράς: στην Ελλάδα, για κάθε V που θα βρεις σε e-shop, υπάρχουν περίπου είκοσι Stratocaster. Λιγότερη επιλογή, λιγότερα μεταχειρισμένα, δυσκολότερη μεταπώληση.

Semi-hollow και hollow — ζεστασιά και χαρακτήρας (Semiacoustic)

Εδώ το σώμα δεν είναι συμπαγές. Οι semi-hollow (με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ES-335) έχουν κούφια «φτερά» με τρύπες σχήματος f, αλλά ένα συμπαγές ξύλινο μπλοκ στο κέντρο· οι hollow (τα jazz archtops, η Casino, οι Gretsch) είναι εντελώς κούφιες.

Ο ήχος είναι πιο ζεστός, πιο ανοιχτός, με μια «αναπνοή» που δεν βγάζει καμία συμπαγής κιθάρα. Είναι το όργανο της jazz, του blues, της soul και του rockabilly — Chuck Berry, B.B. King, Larry Carlton, Brian Setzer — αλλά και του indie rock. Στην ίδια οικογένεια ανήκουν και οι Rickenbacker, με εκείνο το κουδουνιστό, μεταλλικό jangle που αναγνωρίζεις αμέσως στους Beatles, στους R.E.M. και στους Smiths.

Η παγίδα: ο μικροφωνισμός (feedback). Όσο ανεβάζεις παραμόρφωση και ένταση, τόσο πιο εύκολα η κιθάρα αρχίζει να «σφυρίζει». Οι semi-hollow το αντέχουν αρκετά — οι εντελώς κούφιες, πολύ λιγότερο. Επίσης το σώμα είναι μεγάλο και βαθύ, κάτι που κάποιους τους ενοχλεί (ναι, είμαι ένας από αυτούς).

Offset — Jazzmaster, Jaguar, Mustang

Τα «λοξά» σχήματα της Fender, με το σώμα ασύμμετρο ώστε να ισορροπεί όταν παίζεις καθιστός. Σχεδιάστηκαν για μουσικούς της τζαζ, που τα αγνόησαν εντελώς, τα υιοθέτησαν τα συγκροτήματα του surf στα ’60 και μετά το alternative και το shoegaze: Kurt Cobain, Johnny Marr, Kevin Shields, Thurston Moore, J Mascis.

Η Jazzmaster έχει φαρδιούς μαγνήτες με ζεστό αλλά καθαρό ήχο και ένα πολύ ευαίσθητο τρέμολο τύπου floating. Η Jaguar και η Mustang έχουν κοντή σκάλα 610 mm (24 ίντσες) — μικρότερες αποστάσεις μεταξύ των τάστων, που βοηθούν πραγματικά τα μικρότερα χέρια. Για μικρά χέρια κάνει πράγματι τεράστια διαφορά — πρόσεξε όμως, η κοντή σκάλα δεν σημαίνει αυτόματα «πιο εύκολη κιθάρα». Με το ίδιο σετ χορδών, οι χορδές γίνονται πιο χαλαρές και τα bendings φεύγουν εύκολα φάλτσα. Η σωστή συνταγή είναι κοντή σκάλα με ένα νούμερο πιο χοντρές χορδές — 10-46 αντί για 9-42.

Η παγίδα: η γέφυρα των παλιών σχεδίων αφήνει τις χορδές να γλιστράνε ή να πετάγονται όταν παίζεις δυνατά. Στα σύγχρονα μοντέλα έχει σε μεγάλο βαθμό διορθωθεί, αλλά αξίζει να το ελέγξεις.

Και οι πιο «σύγχρονες» κατηγορίες

Πέρα από τις κλασικές οικογένειες, θα συναντήσεις και:

Επτάχορδες και οκτάχορδες. Προσθέτουν χαμηλότερες χορδές για modern metal και djent. Θέλουν μακρύτερη σκάλα για να μη «λασκάρουν» οι μπάσες χορδές, και δεν είναι όργανα για ξεκίνημα.
Baritone. Κανονική εξάχορδη, αλλά με πολύ μακρύτερη σκάλα, κουρδισμένη χαμηλότερα.
Multiscale (fanned frets). Τα τάστα είναι λοξά, ώστε οι μπάσες χορδές να έχουν μεγαλύτερο μήκος από τις πρίμες. Λύνει πραγματικό πρόβλημα στις κιθάρες extended range.
Headless. Χωρίς κεφαλή, με τα κλειδιά στη γέφυρα. Εξαιρετικά ελαφριές και βολικές στο ταξίδι.

Όλα αυτά είναι εργαλεία για συγκεκριμένη δουλειά. Αν δεν ξέρεις ήδη ότι τα χρειάζεσαι, δεν τα χρειάζεσαι.

Ποιο είδος ηλεκτρικής κιθάρας ταιριάζει σε κάθε μουσικό στυλ

Blues, funk, pop, classic rock, metal → Stratocaster (HSS αν είναι η πρώτη σου)
Country, indie με «τσίμπημα» → Telecaster
Hard rock, classic metal, stoner → Les Paul, SG
Modern metal, shred, djent → superstrat, επτάχορδη
Heavy metal με στυλ → Flying V, Explorer
Jazz, soul, rockabilly → semi-hollow, hollow
Alternative, shoegaze, surf → Jazzmaster, Jaguar, Mustang
Δεν ξέρω ακόμα → HSS Stratocaster

Μια απαραίτητη προειδοποίηση όμως: αυτή η λίστα είναι αφετηρία, όχι κανόνας. Ο Ted Nugent έπαιξε hard rock σε hollow body, ο Jim Root παίζει Slipknot σε Telecaster, ο Frusciante έχτισε τον ήχο των Chili Peppers πάνω σε μια Strat. Κανένα σχήμα δεν σε κλειδώνει πουθενά. Κι αν έχεις ήδη κιθάρα και απλώς δεν ξέρεις πώς να την αξιοποιήσεις, κλείσε ένα δωρεάν δοκιμαστικό μάθημα — ξεκινάμε από αυτή που έχεις.

Τι δεν φαίνεται στη φωτογραφία

Αυτό είναι το κομμάτι που οι περισσότεροι αγοραστές παραλείπουν — και μετά αναρωτιούνται γιατί δεν πιάνουν την κιθάρα.

Το βάρος. Δοκίμασέ την και όρθιος με λουρί και καθιστός, όπως θα την παίζεις στην πραγματικότητα. Η διαφορά μεταξύ τριών και τεσσεράμισι κιλών γίνεται τεράστια στη δεύτερη ώρα.
Η ισορροπία. Άσε και τα δύο χέρια όρθιος. Αν ο λαιμός πέφτει, θα παλεύεις με το όργανο σε κάθε αλλαγή θέσης. Ο κανόνας είναι γεωμετρικός, όχι θέμα βάρους: κουμπί λουριού κοντά στη φτέρνα του λαιμού → ισορροπία· κουμπί στο πάνω κέρατο → βουτιά (neck dive).
Το καθιστό παίξιμο. Αν μελετάς κυρίως στο σπίτι καθιστός, δοκίμασέ τη έτσι όπως θα την παίζεις.
Ο λαιμός. Το πάχος του λαιμού και η καμπυλότητα της ταστιέρας είναι αυτά που θα νιώθεις σε κάθε δευτερόλεπτο μελέτης — πολύ περισσότερο από το σχήμα του σώματος. Δύο κιθάρες του ίδιου μοντέλου μπορεί να δίνουν τελείως διαφορετική αίσθηση στο χέρι.
Η πρόσβαση στα ψηλά τάστα. Αν σκοπεύεις να παίζεις σόλο ψηλά, μια διπλή κοιλιά κάνει αισθητή διαφορά.
Αν είσαι αριστερόχειρας, το σχήμα περιορίζει κατακόρυφα τις επιλογές σου: τα μοντέλα για αριστερόχειρες είναι γύρω στο 5% της αγοράς, και στα «επιθετικά» σχήματα σχεδόν ανύπαρκτα. Ξεκίνα ανάποδα — δες πρώτα τι υπάρχει, μετά διάλεξε.

Τελικά, ποιο είδος ηλεκτρικής κιθάρας να διαλέξω;

Αν ξεκινάς τώρα, η ειλικρινής μου απάντηση είναι ότι το σχήμα είναι από τα τελευταία πράγματα που πρέπει να σε απασχολήσουν. Πολύ πιο σημαντικά είναι το πόσο άνετα παίζεται το όργανο, το αν κρατάει κούρδισμα και το αν έχει γίνει σωστή ρύθμιση — αυτά τα έχω αναλύσει βήμα-βήμα στον οδηγό για την πρώτη σου ηλεκτρική κιθάρα.

Αν πάλι δεν έχεις καταλήξει καν στο αν η ηλεκτρική είναι για σένα, ξεκίνα από το τι χρειάζεσαι για να μάθεις ηλεκτρική κιθάρα.

Κι αν είσαι στη μέση, με το ένα μοντέλο να σου αρέσει στο χέρι και το άλλο στο μάτι, το έχω ξαναπεί και το ξαναλέω: πάρε αυτό που σου αρέσει στο μάτι, αρκεί να παίζεται σωστά. Η κιθάρα που σε κάνει να θέλεις να τη σηκώσεις είναι η κιθάρα που θα μελετήσεις.

Θέλεις να το συζητήσουμε;

Αν έχεις καταλήξει σε δύο-τρία μοντέλα και δεν ξέρεις τι να διαλέξεις, στείλε μου ένα μήνυμα — θα χαρώ να σου πω τη γνώμη μου πριν δώσεις τα χρήματά σου.

Και αν θέλεις να μάθεις να την παίζεις σωστά από την πρώτη μέρα, κάνω ιδιαίτερα online μαθήματα ηλεκτρικής κιθάρας για rock, metal και blues — κλείσε ένα δωρεάν δοκιμαστικό μάθημα και βλέπουμε μαζί τι σου ταιριάζει.

Είδη Ηλεκτρικής Κιθάρας: Strat, Les Paul, SG, Flying V